Στο βιβλίο, η Aντρέα Κότε, με ειρωνεία, τρυφερότητα και ωμό ρεαλισμό εξερευνά την ψυχική ερήμωση· τη ζωή του μετανάστη, που αναζητά μια ανεκπλήρωτη υπόσχεση. Μέσα από επιστολικές φόρμες, την αυστηρή γλώσσα της διαφήμισης και έναν σκοτεινό λυρισμό τα ποιήματά της δίνουν φωνή στα όνειρα, την οργή, τη μελαγχολία και την παραδοξότητα της επιστροφής, που επιβεβαιώνει ότι η ζωή είναι πάντα αλλού.
